Emigratie, Inburgeren, School, Thuis

Eerste schooljaar voorbij

23 juni 2017

En dan is het ineens juni.. en zit het eerste schooljaar er al weer 3 weken op. Eind mei begon de zomervakantie voor Aron al. Hij kreeg zijn voorschooldiploma en mag na de zomervakantie naar school! Hij heeft er zin in. En we vinden het best grappig om te bedenken dat zijn vriendjes uit zijn Nederlandse klasgenootjes al naar groep 4 gaan inmiddels. We zeiden tegen hem dat we zo trots zijn dat hij zo ontzettend veel geleerd heeft afgelopen jaar. Hij snapte dat niet. “We hebben het hele jaar alleen maar gespeeld!”. Precies dat is zo fijn!

Aron had nog geen feestje gegeven voor zijn verjaardag (februari). We zagen dat toen nog niet helemaal zitten, een huis vol met kinderen die vanalles in het Fins te vertellen en te vragen hebben. En Boris is de 23e juni jarig en wilde ook graag een feestje geven. We bedachten dat het leuk zou zijn als ze nu allebei een “bedankt voor het leuke eerste jaar” feest gaven, voor hun nieuwe vrienden. Voor Aron werd het een drive-in feestje: eerst dozen omversieren tot auto’s, en daarna ieder in hun eigen auto film kijken. Met milkshake en popcorn natuurlijk. Het was heel gezellig. En tot onze verbazing ook heel rustig. Je kunt zien dat ze gewend zijn op de voorschool zelfstandig te spelen en samen te eten. De taal was dus geen probleem, ze konden zichzelf prima redden.

Boris gaf een tuinfeest voor zijn hele klas. Met een speurtocht door het bos. Dat leek een goed plan, totdat het ’s ochtends begon te sneeuwen.. op 1 juni. Snel een partytent gekocht om in ieder geval de versnaperingen droog te houden en zo nodig een schuilplek te bieden. Weer een onderschatting. Weer of geen weer, als er buitenactiviteiten zijn, dan zijn Finse kinderen buiten. Met prima kleding natuurlijk. En gelukkig kwam na een uurtje de zon er ook door, dus alles kwam goed 🙂
Boris werd ontzettend verwend met aandacht en cadeau’s. Een mooie afsluiting van het schooljaar voor hem, en dat heeft hij ook verdiend. Het was echt soms zwaar voor hem, om alles te begrijpen, mee te kunnen doen en vrienden te maken. Maar hij heeft volgehouden en heeft zelfs een prachtig rapport.

Vanaf juni konden Aron en Sofie op een kinderdagverblijf in het dorp verderop terecht. Gelukkig met juffen die ze kenden. Een prachtige plek in het bos, waar ze veel buiten waren. Fijn dat dit kon, want hoe kun je anders nog werken als je kinderen meer dan 10 weken vakantie hebben..
Ze hebben het er heerlijk gehad. En leuk dat ze bij elkaar in de groep konden. Iedere dag haalden we 2 blije, moeie, groezelige kinderen op <3

Voor Boris is er geen opvang meer, maar we konden hem inschrijven voor allerlei verschillende kampen. De eerste week ging hij naar een sportkamp en de tweede week naar een animatiecursus op de kunstschool. Heel handige skills geleerd voor een junior vlogger 😉 En de afgelopen week heeft hij gewerkt aan een online cursus computercode via de TU in Delft. Geweldig hoe dat kan, zo op afstand, via introfilmpjes en leuke opdrachten.


En dan is het nu echt vakantie en gaan wij heerlijk even offline met elkaar. Het eerste jaar laten bezinken en opladen voor het nieuwe jaar, met weer veel nieuwe avonturen en uitdagingen. Fijne zomer!

Natuur, Thuis

Een eigen steiger

6 mei 2017

Wat hebben wij genoten van de winter. En wat duurde hij lekker lang dit jaar.. Waar menig buur er wel klaar mee was met Pasen, waren wij blij met iedere verse laag sneeuw. Nog een keer langlaufen, weer een fort maken.. nog een middag sleeën..!
Maar nu de dooi echt doorzet krijgen wij ook zin in de lente. De jongens willen liefst elke middag al op slippers de tuin in, ook al is het vaak maar net boven nul en ligt er nog best wat sneeuw en ijs.
Vandaag besloten de mannen dat het tijd was om de kano te water te laten. Maar het water is nu door het vele smelten heel hoog en stroomt snel, en de kant is glibberig. Dus er moest een steiger komen. Hout zat in het bos, sjouwen en bouwen maar..!

 Alles moest wel goed uitgemeten en netjes waterpas natuurlijk.
Ondertussen was Sofie heel blij dat de weg weer zo goed als sneeuwvrij is, zodat ze lekker door de smeltplassen kon fietsen!

En toen was het tijd om de kano eindelijk aan het Finse water te laten wennen. Toch even een momentje..
Al stroomt het water snel, met Jaco als ervaren gids is dat geen probleem. We hebben heerlijk wat heen en weer gevaren in het lentezonnetje. We kunnen best een eindje komen nu, in ieder geval tussen twee bruggen tot de buren achter het bos. Veel verder moet ook niet, want dan moeten we zo lang op onze beurt wachten 🙂

Emigratie

Sinterklaas met koude benen

5 december 2016

We zijn misschien naar Finland verhuisd, maar als het november wordt, dan krijgen we trek in kruidnoten. Dat gaat niet zomaar over! Dus natuurlijk keken we gezellig naar de intocht, met pannenkoeken. Zoals altijd. Daarna hebben de kinderen vol inspiratie mooie raamtekeningen gemaakt. Met echte Sinterklaas-raamstickers uit Nederland. En we maakten een SneeuwPiet. En stuurden Sinterklaas een e-mail om zeker te zijn dat hij wist dat we verhuisd zijn. Maar eigenlijk gingen ze er niet van uit dat hij helemaal hierheen zou komen. Zelfs niet toen ze toch iets in hun schoen kregen. Sinterklaas had het vast veel te druk om zelf te komen. We weten nog goed hoe ver het rijden is van Nederland naar Finland. En dat was met de auto. Dat zou de schimmel of de boot nooit redden.

Ondertussen.. werd er door de Vereniging voor Nederlanders in Finland in verschillende plaatsen een Sinterklaasfeest voorbereid. En wij kregen die informatie, want wij zijn lid van de vereniging geworden. Nooit gedacht dat ik zo snel andere Nederlanders op zou zoeken. Maar wat is het fijn om zo nu en dan even  te praten met mensen die al langer hier wonen. En het zijn allemaal leuke mensen met een verhaal. Je komt hier nu eenmaal niet per ongeluk verzeild 🙂

We vertelden het pas eergisteren: dat Sinterklaas waarschijnlijk toch naar Oulu zou komen! Tot die tijd was het betrekkelijk rustig in huis. Zo nu en dan keken we het Sinterklaasjournaal. Maar vaker vergaten we het. De kleur van de Pieten was geen gespreksonderwerp hier. En iedereen sliep net zo goed als anders. Best wel fijn..
Boris beeldbelde met zijn Nederlandse vriendinnetje en zij vertelde dat hun klas nu surprises voor elkaar maakt. Dat wilde hij eigenlijk ook wel. Gelukkig mocht hij zijn oom Wouter al helpen met de surprise voor zijn oma. Via Facetime moest ze een puzzel oplossen die Boris haar uitlegde. En Aron en Sofie mochten hints geven. Dat was erg leuk, bijna of we er bij waren.

Vanmiddag wilden Aron en Sofie zich verkleden als Piet en Sint. En ze maakten tekeningen voor de Sint. Aron maakte zich wel een beetje druk om de Sint, want we hadden hem niet laten weten hoe koud het hier was. Hij is al zo oud.. straks zou hij nog kou vatten met die jurk!

Gelukkig had de Sint inderdaad een broek extra aan! En hij nam uitgebreid de tijd om met alle kinderen te praten en hun cadeau’s te geven. We zongen Sinterklaasliedjes, aten kruidnoten en ontmoetten elkaar. Heel gezellig! De kinderen vonden het best spannend en lieten zien dat ze hun uitgelaten Nederlandse manier van prikkelverwerking nog niet verleerd zijn. Tussen de andere rustige, meer ingeburgerde Fins-Nederlandse kinderen. Daar is nog hoop dus 😉
Thuis was de rust meteen terug en werd er heerlijk met het nieuwe speelgoed gespeeld. Een geslaagd Fins Sinterklaasfeest!

Sinterklaas raamtekening SneeuwPiet

Fins, Inburgeren, School

Overleven met Fins

22 november 2016

Als je in Finland gaat wonen, en je wilt meedoen met het Finse leven, dan hoort het erbij.. Fins leren! Nu is dat een taal die nogal ver af ligt van het Nederlands. Dus het is een flinke uitdaging.
Sofie pikt het al best goed op bij het kinderdagverblijf. Haar juffen werken veel met plaatjes en proberen ook wat Nederlandse woorden van haar te leren. Dat vindt Sofie wel grappig en ze houdt ze soms aardig voor de gek. Zo werden we pas gedag gezegd door één van haar juffen met een vriendelijk “Bloem, bloem!”.
Aron krijgt iedere dag na de voorschool extra aandacht. Dan doet hij samen met een wisselende klasgenoot en een juf spelletjes rondom een thema, waarbij de nadruk ligt op woordenschatontwikkeling. Deze extra tijd krijgt hij om zich voor te bereiden op de Finse basisschool. Geweldig dat er zoveel aandacht voor hem is. Ook tijdens de voorschool overigens. Hij schiet dan ook vooruit en kan zich al prima verstaanbaar maken.
Boris krijgt ook extra hulp: op donderdag komt er een lesuur (3 kwartier) een remedial teacher bij hem in de klas. Ze helpt hem bijvoorbeeld met de taalles. En op vrijdag krijgt hij na schooltijd een lesuur Fins van zijn juf. Dan oefenen ze o.a. woorden die de week erna in de lessen voorkomen. En hij kan aardig uit de voeten met de Google translate app 🙂

img_7582Verder doen we thuis spelletjes en oefeningen met elkaar..

img_7580
en we omringen we ons met Finse woorden.img_7581
Maar dat beetje oefenen thuis gaat voor mij niet hard genoeg. Fins ga ik niet leren door wat woordjes hier en daar op te pikken. Ik wil de school-nieuwsbrieven kunnen scannen: wordt er iets van me verwacht? Ik wil de folders kunnen lezen. Zakelijke brieven. Websites van potentiële klanten of inkoopkanalen. De locale krant. Ik wil kunnen internetbankieren zonder ieder knopje te moeten vertalen. Ik wil met de juffen kunnen praten en echt begrijpen hoe de dag ging. Met de garagemeneer en de kinderarts. Ik wil met de vriendjes van de kinderen kunnen kletsen en met de buren. Ik wil dat niemand zich belemmerd hoeft te voelen om met mij te praten, ook niet als ze geen Engels spreken.

Dus ik heb ook extra les nodig. Samen met mijn broer ben ik de schoolbanken in gegaan. Met om ons heen vooral 15- tot 20-jarige uitwisselingsstudenten. Even wennen weer..
De “Finnish for foreigners survival course” van 10 weken met 1,5 uur les per week. Vooral passieve woordenschat en grammatica. Op zijn tijd vreselijk frustrerend, en tegelijk heerlijk om me in vast te bijten. En het is ook weer een les in loslaten. Want hoe ik mijn best ook doe om de grammatica te begrijpen, er zijn altijd weer uitzonderingen, andere manieren van vervoegen of nieuwe regels die ik maar gewoon moet gaan onthouden.
De eerste cursus heb ik vandaag afgerond. Sinds jaren weer een papieren examen gemaakt..
Nu ga ik me op het spreken storten. Ik hoop dat de Finnen om me heen dat kunnen waarderen.. 😉

img_5938

Emigratie, Thuis

Een witte verjaardag!

26 oktober 2016

Al maanden was Sofie er duidelijk over: “Als ik jarig ben, dan gaat het sneeuwen!” Mooie wens, en een logische ook, want ze had nog nooit bewust sneeuw meegemaakt. Of in ieder geval kon ze het zich niet herinneren. Maar afgelopen week wezen de weersvooruitzichten nog niet op sneeuw. En als het al zou sneeuwen, dan zou het natte sneeuw zijn.
Toen werd het de ochtend dat Sofie 4 werd.. En jawel, toch! Ze werd wakker in een witte wereld! Wat een supercadeau!

Toch eerst kaarten en cadeau’s uitgepakt (Bedankt!!! Verjaardagspost is ZO leuk!) lively

En gefacetimed met Nederland. En lekker pannenkoeken gegeten 😉 Daarna mooie zelfgekozen verjaardagskleren aan, dikke buitenkleren eroverheen en de prachtige witte tuin bewonderd. En toen: op naar het kinderdagverblijf waar ze meteen met haar vriendjes in de sneeuw mocht spelen!
Sneeuwballen gooien was favoriet 🙂img_7081Alle kinderen ploften meteen achterover in de sneeuw om een sneeuwengel te maken. Sofie ook natuurlijk!img_7102
We vierden een klein feestje met vriendjes van het kinderdagverblijf. En (ome) Marius kwam gezellig eten. Sofie heeft het heerlijk gehad, ook met alle aandacht via beeldbellen. Ze heeft pas een paar verjaardagen gehad. Wij al wat meer en wij weten dus ook wat we missen. Of eigenlijk wie. Ons eerste verjaardagsfeestje hier en niet daar. Met sneeuw, rust, ruimte, ons.. Alles wat we graag wilden. Maar niet met iedereen. Klein beetje bitter bij het zoet. Veel zoet gelukkig. Want hoe anders met zo’n heerlijk vrolijke grote kleuterdochter. Op naar het volgende feestje.

Emigratie, Inburgeren

Een Fins kenteken

11 oktober 2016

Het emigreren stopte voor ons niet bij het binnenrijden in Finland. Sterker nog, een heel aantal processen konden we pas inzetten vanaf dat moment. En er zijn er heel wat die nog niet afgerond zijn. Want ook al zijn Nederland en Finland allebei EU landen, de regelgeving loopt niet naadloos in elkaar over. En veel situaties zijn niet alleen voor ons nieuw, maar ook voor degene aan wie we hier iets vragen. Want zo vaak verhuist er niet een Nederlands gezin met eigen bedrijf naar deze omgeving. Dus welke regels voor ons van toepassing zijn, sja.. daar zijn geen duidelijke routeboekjes voor gemaakt. En al helemaal niet in het Engels of Nederlands.
Maar.. we zijn weer een horde over: onze trouwe Volvo heeft een Fins kenteken!
Dat is best schokkend eigenlijk. Onderweg zijn we niet meer te onderscheiden van onze nieuwe landgenoten. Het vertrouwde geel is vervangen door Fins wit. Een mini-afscheid.
Gelukkig is het kenteken zelf voor mij nu ook eens redelijk makkelijk te onthouden 😉

Natuur, Thuis

Elanden lokken..

2 oktober 2016

Twee dagen nadat we helaas weer afscheid namen van opa en oma Timmer, kwam het volgende familiebezoek al aan op Oulu Airport.. Jaco’s zus Winette! We hebben met haar ook heerlijk kwali-tijd gehad en zijn veel de natuur met haar ingetrokken. We hoefden er niet eens ver voor, want de natuur zocht ons op.. We liepen met Rover een stukje in het bos achter ons huis en vonden overduidelijke elandensporen! Keutels, hoefafdrukken en grote ligplekken. Echt groot he.. We waren er gewoon een beetje stil van, zo dichtbij ons huis lopen er dus zulke grote dieren rond. En nu snapten we ook waarom de laatste appels ineens uit het appelboompje waren verdwenen en waarom Rover plotseling zo rondom dat boompje wilde snuffelen.. elanden!

img_6585  We bedachten dat we de elanden wel heel graag zouden zien. Maar we moeten nog even sparen voor we een nachtdieren-speurcamera kunnen kopen. Dus we besloten een lokspoor uit te zetten. We begonnen bij de ligplekken en prikten halve appels in de bomen, op eland-ooghoogte. Dat is best hoog.. img_6678 We moesten door bosjes en over slootjes. Gelukkig zijn ze hier niet zo breed 😉
img_6675 De laatste twee appels legde Sofie op onze vensterbank.. Ik heb zo’n vermoeden dat elanden zich niet zo makkelijk dichtbij laten lokken, maar het is wel een heel avontuur zo 🙂
img_6676 En dan maar wachten..img_6677 Vanmorgen waren de appels er nog, dus we volgden het spoor nog eens terug. Spannend! Op 1 van de appels zitten toch duidelijk tandafdrukken.. 🙂img_6727