Browsing Category

Emigratie

Emigratie, Inburgeren, School, Thuis

Eerste schooljaar voorbij

23 juni 2017

En dan is het ineens juni.. en zit het eerste schooljaar er al weer 3 weken op. Eind mei begon de zomervakantie voor Aron al. Hij kreeg zijn voorschooldiploma en mag na de zomervakantie naar school! Hij heeft er zin in. En we vinden het best grappig om te bedenken dat zijn vriendjes uit zijn Nederlandse klasgenootjes al naar groep 4 gaan inmiddels. We zeiden tegen hem dat we zo trots zijn dat hij zo ontzettend veel geleerd heeft afgelopen jaar. Hij snapte dat niet. “We hebben het hele jaar alleen maar gespeeld!”. Precies dat is zo fijn!

Aron had nog geen feestje gegeven voor zijn verjaardag (februari). We zagen dat toen nog niet helemaal zitten, een huis vol met kinderen die vanalles in het Fins te vertellen en te vragen hebben. En Boris is de 23e juni jarig en wilde ook graag een feestje geven. We bedachten dat het leuk zou zijn als ze nu allebei een “bedankt voor het leuke eerste jaar” feest gaven, voor hun nieuwe vrienden. Voor Aron werd het een drive-in feestje: eerst dozen omversieren tot auto’s, en daarna ieder in hun eigen auto film kijken. Met milkshake en popcorn natuurlijk. Het was heel gezellig. En tot onze verbazing ook heel rustig. Je kunt zien dat ze gewend zijn op de voorschool zelfstandig te spelen en samen te eten. De taal was dus geen probleem, ze konden zichzelf prima redden.

Boris gaf een tuinfeest voor zijn hele klas. Met een speurtocht door het bos. Dat leek een goed plan, totdat het ’s ochtends begon te sneeuwen.. op 1 juni. Snel een partytent gekocht om in ieder geval de versnaperingen droog te houden en zo nodig een schuilplek te bieden. Weer een onderschatting. Weer of geen weer, als er buitenactiviteiten zijn, dan zijn Finse kinderen buiten. Met prima kleding natuurlijk. En gelukkig kwam na een uurtje de zon er ook door, dus alles kwam goed 🙂
Boris werd ontzettend verwend met aandacht en cadeau’s. Een mooie afsluiting van het schooljaar voor hem, en dat heeft hij ook verdiend. Het was echt soms zwaar voor hem, om alles te begrijpen, mee te kunnen doen en vrienden te maken. Maar hij heeft volgehouden en heeft zelfs een prachtig rapport.

Vanaf juni konden Aron en Sofie op een kinderdagverblijf in het dorp verderop terecht. Gelukkig met juffen die ze kenden. Een prachtige plek in het bos, waar ze veel buiten waren. Fijn dat dit kon, want hoe kun je anders nog werken als je kinderen meer dan 10 weken vakantie hebben..
Ze hebben het er heerlijk gehad. En leuk dat ze bij elkaar in de groep konden. Iedere dag haalden we 2 blije, moeie, groezelige kinderen op <3

Voor Boris is er geen opvang meer, maar we konden hem inschrijven voor allerlei verschillende kampen. De eerste week ging hij naar een sportkamp en de tweede week naar een animatiecursus op de kunstschool. Heel handige skills geleerd voor een junior vlogger 😉 En de afgelopen week heeft hij gewerkt aan een online cursus computercode via de TU in Delft. Geweldig hoe dat kan, zo op afstand, via introfilmpjes en leuke opdrachten.


En dan is het nu echt vakantie en gaan wij heerlijk even offline met elkaar. Het eerste jaar laten bezinken en opladen voor het nieuwe jaar, met weer veel nieuwe avonturen en uitdagingen. Fijne zomer!

Emigratie

Sinterklaas met koude benen

5 december 2016

We zijn misschien naar Finland verhuisd, maar als het november wordt, dan krijgen we trek in kruidnoten. Dat gaat niet zomaar over! Dus natuurlijk keken we gezellig naar de intocht, met pannenkoeken. Zoals altijd. Daarna hebben de kinderen vol inspiratie mooie raamtekeningen gemaakt. Met echte Sinterklaas-raamstickers uit Nederland. En we maakten een SneeuwPiet. En stuurden Sinterklaas een e-mail om zeker te zijn dat hij wist dat we verhuisd zijn. Maar eigenlijk gingen ze er niet van uit dat hij helemaal hierheen zou komen. Zelfs niet toen ze toch iets in hun schoen kregen. Sinterklaas had het vast veel te druk om zelf te komen. We weten nog goed hoe ver het rijden is van Nederland naar Finland. En dat was met de auto. Dat zou de schimmel of de boot nooit redden.

Ondertussen.. werd er door de Vereniging voor Nederlanders in Finland in verschillende plaatsen een Sinterklaasfeest voorbereid. En wij kregen die informatie, want wij zijn lid van de vereniging geworden. Nooit gedacht dat ik zo snel andere Nederlanders op zou zoeken. Maar wat is het fijn om zo nu en dan even  te praten met mensen die al langer hier wonen. En het zijn allemaal leuke mensen met een verhaal. Je komt hier nu eenmaal niet per ongeluk verzeild 🙂

We vertelden het pas eergisteren: dat Sinterklaas waarschijnlijk toch naar Oulu zou komen! Tot die tijd was het betrekkelijk rustig in huis. Zo nu en dan keken we het Sinterklaasjournaal. Maar vaker vergaten we het. De kleur van de Pieten was geen gespreksonderwerp hier. En iedereen sliep net zo goed als anders. Best wel fijn..
Boris beeldbelde met zijn Nederlandse vriendinnetje en zij vertelde dat hun klas nu surprises voor elkaar maakt. Dat wilde hij eigenlijk ook wel. Gelukkig mocht hij zijn oom Wouter al helpen met de surprise voor zijn oma. Via Facetime moest ze een puzzel oplossen die Boris haar uitlegde. En Aron en Sofie mochten hints geven. Dat was erg leuk, bijna of we er bij waren.

Vanmiddag wilden Aron en Sofie zich verkleden als Piet en Sint. En ze maakten tekeningen voor de Sint. Aron maakte zich wel een beetje druk om de Sint, want we hadden hem niet laten weten hoe koud het hier was. Hij is al zo oud.. straks zou hij nog kou vatten met die jurk!

Gelukkig had de Sint inderdaad een broek extra aan! En hij nam uitgebreid de tijd om met alle kinderen te praten en hun cadeau’s te geven. We zongen Sinterklaasliedjes, aten kruidnoten en ontmoetten elkaar. Heel gezellig! De kinderen vonden het best spannend en lieten zien dat ze hun uitgelaten Nederlandse manier van prikkelverwerking nog niet verleerd zijn. Tussen de andere rustige, meer ingeburgerde Fins-Nederlandse kinderen. Daar is nog hoop dus 😉
Thuis was de rust meteen terug en werd er heerlijk met het nieuwe speelgoed gespeeld. Een geslaagd Fins Sinterklaasfeest!

Sinterklaas raamtekening SneeuwPiet

Emigratie, Thuis

Een witte verjaardag!

26 oktober 2016

Al maanden was Sofie er duidelijk over: “Als ik jarig ben, dan gaat het sneeuwen!” Mooie wens, en een logische ook, want ze had nog nooit bewust sneeuw meegemaakt. Of in ieder geval kon ze het zich niet herinneren. Maar afgelopen week wezen de weersvooruitzichten nog niet op sneeuw. En als het al zou sneeuwen, dan zou het natte sneeuw zijn.
Toen werd het de ochtend dat Sofie 4 werd.. En jawel, toch! Ze werd wakker in een witte wereld! Wat een supercadeau!

Toch eerst kaarten en cadeau’s uitgepakt (Bedankt!!! Verjaardagspost is ZO leuk!) lively

En gefacetimed met Nederland. En lekker pannenkoeken gegeten 😉 Daarna mooie zelfgekozen verjaardagskleren aan, dikke buitenkleren eroverheen en de prachtige witte tuin bewonderd. En toen: op naar het kinderdagverblijf waar ze meteen met haar vriendjes in de sneeuw mocht spelen!
Sneeuwballen gooien was favoriet 🙂img_7081Alle kinderen ploften meteen achterover in de sneeuw om een sneeuwengel te maken. Sofie ook natuurlijk!img_7102
We vierden een klein feestje met vriendjes van het kinderdagverblijf. En (ome) Marius kwam gezellig eten. Sofie heeft het heerlijk gehad, ook met alle aandacht via beeldbellen. Ze heeft pas een paar verjaardagen gehad. Wij al wat meer en wij weten dus ook wat we missen. Of eigenlijk wie. Ons eerste verjaardagsfeestje hier en niet daar. Met sneeuw, rust, ruimte, ons.. Alles wat we graag wilden. Maar niet met iedereen. Klein beetje bitter bij het zoet. Veel zoet gelukkig. Want hoe anders met zo’n heerlijk vrolijke grote kleuterdochter. Op naar het volgende feestje.

Emigratie, Inburgeren

Een Fins kenteken

11 oktober 2016

Het emigreren stopte voor ons niet bij het binnenrijden in Finland. Sterker nog, een heel aantal processen konden we pas inzetten vanaf dat moment. En er zijn er heel wat die nog niet afgerond zijn. Want ook al zijn Nederland en Finland allebei EU landen, de regelgeving loopt niet naadloos in elkaar over. En veel situaties zijn niet alleen voor ons nieuw, maar ook voor degene aan wie we hier iets vragen. Want zo vaak verhuist er niet een Nederlands gezin met eigen bedrijf naar deze omgeving. Dus welke regels voor ons van toepassing zijn, sja.. daar zijn geen duidelijke routeboekjes voor gemaakt. En al helemaal niet in het Engels of Nederlands.
Maar.. we zijn weer een horde over: onze trouwe Volvo heeft een Fins kenteken!
Dat is best schokkend eigenlijk. Onderweg zijn we niet meer te onderscheiden van onze nieuwe landgenoten. Het vertrouwde geel is vervangen door Fins wit. Een mini-afscheid.
Gelukkig is het kenteken zelf voor mij nu ook eens redelijk makkelijk te onthouden 😉

Emigratie

Post(i)

13 augustus 2016

Iedere dag rennen / fietsen de kinderen een paar keer langs onze brievenbus aan de weg om te checken of er iets in zit. Want hoe leuk is het om post te krijgen! Al verschillende kaarten en zelfs pakketjes legden de lange route af naar ons toe vanuit Nederland. Ze worden uitgebreid bewonderd en we proberen ons voor te stellen wie aan ons schreef en waar die persoon toen was. We voelen en ruiken eraan. En dan mogen de kaarten in ons fijne Hema-rek. Zodat we ze er steeds weer uit kunnen halen als we even aan iemand willen denken.
We hebben nu ook mooie postzegels gekocht om post naar Nederland te sturen. Of posti zoals het hier heet. Want gelukkig, er zijn dus Finse woorden die lijken op de Nederlandse..
En de eerste post terug is inmiddels onderweg!

Boris schreef zijn eerste brief aan een oud-klasgenootje die hem mooi postpapier gaf als afscheidskadootje.
IMG_5665 IMG_5666

Emigratie, Inburgeren, School

Eerste schooldag

10 augustus 2016

Achter de poort wachtten het nieuwe schoolplein en alle nieuwe klasgenoten..

Oeh wat hadden ze er zin in om naar school te gaan vanmorgen. En wat was het spannend.. Voor ons allemaal! En ook voor de juffen, want op dit dorpsschooltje zijn ze niet gewend om kinderen binnen te krijgen die maar een heel klein beetje Fins spreken.

Jaco, Aron en ik waren al in februari op de school geweest om rond te kijken. Toen hoorden we ook meer over in welke groepen de kinderen zouden komen. Het schoolsysteem is namelijk best verschillend van dat in Nederland. Kinderen gaan pas naar school in het jaar dat ze 7 worden. Dan beginnen ze in klas 1. Dus Boris gaat hier naar klas 2 (en niet naar groep 5). In het jaar voor ze 7 worden kunnen ze naar de voorschool. Bijna alle kinderen doen dat. Aron gaat dus ook naar de voorschool. Dat is iedere ochtend van 9 tot 13 uur. Daarnaast is er de mogelijkheid om voor een redelijk klein bedrag je kind vanaf 1 jaar naar het dagverblijf te brengen. Daar gaat Sofie heen. En als Aron het naar zijn zin heeft dan gaat hij aansluitend op de voorschool ook een paar uur per week. Maar, in ons dorp is dit allemaal onder 1 dak en we hebben de kinderen dus alledrie maar voorbereid op hun nieuwe “school”. Sofie vond namelijk dat zij (nu ze al bijna 4 is) ook wel naar school kon. En Aron zat al bijna 2,5 jaar op school in Nederland. Beetje lastig te begrijpen dat hij nu plotseling niet meer naar school gaat. Dus vooruit maar, wat ons betreft gaan ze allemaal naar school. Alles is hier toch al anders 😉

We brachten eerst Aron naar zijn juffen. Twee fulltime juffen en 2 fulltime assistenten. En 22 kinderen. Heerlijk! Maar deze week is de voorschool nog niet gestart. Er zou daarom alleen binnen en buiten gespeeld worden en vooral veel tijd en rust zijn om aan elkaar te wennen. Aron voelde zich meteen thuis, ging lekker met Lego spelen en wij werden uitgezwaaid.
Voor Boris was het heel anders. Met een gespannen gezicht ging hij de klas in. En zodra wij buiten waren kwam hij alweer de deur uit met de tranen over zijn wangen. Hij had geen idee wat van hem verwacht werd. Heel moeilijk om te zien. Zo konden we hem niet alleen laten. Dus Jaco is met hem de klas ingegaan tot hij wat rustiger was. Ondertussen bracht ik Sofie naar haar juffen. Dat ging weer heel gezellig. Het lijkt wel of bij die kleintjes de taal geen enkel punt is. Ze bewonderde al het speelgoed en ging lekker tussen de andere kinderen zitten spelen. Ik zou vandaag bij haar blijven, maar al snel bleek ik niet nodig 🙂
Boris vond het wel heel fijn als ik bij hem in de klas kwam. Hij had het echt niet breed. En logisch, ik merkte toen ik bij hem zat hoe moeilijk het is als je niets begrijpt van wat er in de klas gebeurt. En dan ken je ook nog eens niemand. Toen de kinderen aan het werk gingen met naambordjes en het versieren van hun map, kon ik wat overlevingstactieken met hem verzinnen. En zag hij het gelukkig weer wat zonniger in.
Om 11 uur was het tijd om.. te gaan eten. Warm eten..! Alle kinderen van de voorschool en school in een rij en dan zelf opscheppen en een plekje zoeken. De jongens vonden het geweldig. Een soort kinderrestaurant op school!

IMG_5628IMG_5629Tijdens het eten kreeg Boris wat contact met de klasgenoten om hem heen en daarna ging het prima met hem. De laatste 3 kwartier heeft hij ontspannen zelf in de klas gezeten.
Het was geweldig om te zien hoe Aron lekker aan het grapjes maken was met zijn nieuwe vrienden tijdens het eten. En kletsen met de juffen. Met woordjes Nederlands, Engels en Fins dwars door elkaar en veel gebaren en mimiek.
De jongere kinderen eten in hun eigen groep. Toen ik bij Sofie ging kijken zat ze wat beteuterd achter haar bord. Ze had wel aan de juffen duidelijk gemaakt dat ze liever water wilde dan melk, maar ze kreeg hen niet uitgelegd dat ze geen sla wilde 🙂 Gelukkig maakte het toetje alles goed. Een soort koude aardbeiensoep.
Na het eten gaan alle kinderen tot en met Aron’s groep minimaal een half uur rusten op slaapzaaltjes. Vooraf dachten wij dat Aron en Sofie daar vast niet meteen voor in zouden zijn, dus we hadden afgesproken dat ze deze week voor het slapen naar huis zouden gaan. Allebei waren ze het daar niet mee eens. Het liefst wilden ze meteen de rest van de dag blijven, en slapen op school lijkt hen geweldig.

Vanmiddag hebben Boris en ik een plan gemaakt voor de komende schoolperiode. Hij neemt voortaan een Fins-NL / NL-Fins woordenboekje mee naar school. Daar kan hij woorden in opzoeken die hij nodig heeft. En dan schrijft hij ze ook meteen in zijn eigen “handige woorden-boek”, zodat we ze daarna kunnen oefenen. Hij is er meteen mee aan de slag gegaan.IMG_5630En we hebben ook nog geshopt, want de kinderen in zijn klas hadden allemaal een grote schooltas bij zich. We denken dat ze die gebruiken om hun regen- of sneeuwkleding in te doen. En zonder uitzondering hadden alle schoolkinderen buiten een pet op. Dat zal dan ook wel belangrijk zijn. Dus die is ook aangeschaft. En nu ziet Boris er helemaal uit als een Finse schooljongen en heeft hij gelukkig ook zin in morgen! IMG_5631 Sja en wat moet je dan ’s avonds eten als de kinderen tussen de middag al warm hebben gegeten.. Pannenkoeken dan maar! Hebben ze dik verdiend ook!
IMG_5632

Emigratie, Inburgeren

WE MOGEN BLIJVEN!!

1 augustus 2016

Vandaag lag er een envelop van de Finse politie in onze brievenbus. Oh wat spannend.. Zou er goed nieuws in staan? JAAAAA!! Namelijk dat onze aanvraag om langer dan 3 maanden te mogen blijven is.. GOEDGEKEURD!!
Dit hadden we nog niet verwacht, want we waren gewaarschuwd dat de beoordeling maanden zou kunnen duren wegens drukte rondom het groeiend aantal asielaanvragen.
We beseffen heel goed hoe bijzonder dit is, we zijn ontzettend dankbaar dat dit zo voorspoedig is gegaan. Dus daar hebben we een appelsapje/cider op gedronken 🙂

Er is een heel proces aan voorafgegaan waarvan ik jullie de details zal besparen, maar als je interesse hebt, neem gerust contact op!
In het kort: Sinds november 2015 zijn we aan het uitzoeken wat voor stappen we moesten gaan nemen. Mijn broer Marius heeft hetzelfde doorlopen en ons steeds geholpen om te zorgen dat we niet in het cirkeltje zouden belanden waar hijzelf bijna niet uitkwam. Ongeveer dit: om een Fins ID-nummer te krijgen hadden we documenten nodig die we alleen konden aanvragen met vermelding van ons Fins ID-nummer…
Naast de onmisbare hulp van Marius was meneer Matti Knutar een belangrijke schakel voor ons, bedrijfsadviseur bij Oulun Seudun Uusyrityskeskus. Hij heeft me geholpen met het schaven aan ons bedrijfsplan, met het leggen van contacten met banken en subsidieverstrekkers en heeft een sterke aanbeveling geschreven aan de politie om onze aanvraag snel in behandeling te nemen zodat we ons bedrijf zouden kunnen gaan starten. Marius en Matti.. thanks for helping us living our dream!

Vrijdagmiddag 22 juli stonden we dan met z’n vijven bij de politie in het stadje Pudasjärvi. Helemaal daar, omdat dat het enige politiebureau was waar nog een half uur vrij was. Officieel moesten we voor ons allemaal een half uur boeken, en dan ook nog aansluitend, maar dat was pas in 2017 weer mogelijk..! Gelukkig bleek een half uur ruim genoeg voor ons allemaal, omdat we alle benodigde formulieren al in februari hadden opgehaald en helemaal ingevuld hadden. Alle bijlagen zagen er goed uit, dus de immigratiepolitieagenten verwachtten dat het wat sneller kon gaan dan gemiddeld.. maar ja, zij moesten het doorsturen naar Kuusamo en konden verder geen beoordeling geven.
Dus afwachten maar.. en intussen konden we niet echt meedoen hier. Zonder Fins ID-nummer kun je namelijk nog geen internet-abonnement afsluiten.

En toen werden we vanmorgen op 1 augustus wakker.. de dag dat we uit Nederland uitgeschreven zouden worden. Dat gaf best een raar gevoel. Alsof we nergens echt bij hoorden. Geen echte Nederlanders meer, maar ook nog geen Finnen. En geen Nederlandse zorgverzekering meer, maar ook nog geen Finse.. Dan kijk je ineens heel anders tegen die leuke trampoline aan.
We wisten vooraf dat de kans groot was dat dit zou gebeuren. En we hadden er alle vertrouwen in dat het goed was en goed zou komen.
Maar wat we niet wisten, was dat onze registratiedocumenten op dat moment al onderweg waren, met dagstempel 27 juli 2016. We hebben zelfs een paar dagen overlap gehad! Heerlijk, we hoeven ons echt nergens zorgen over te maken 🙂

Nu kunnen we echt van start. Er moeten nog allerlei stappen volgen, maar deze hele belangrijke is binnen. En dat gaan we voorlopig nog wel vieren!! Kippis!!

Het politiebureau in Pudasjärvi:
IMG_5253 1, 2, 3, 4.. 5 documenten. Heel ons gezin welkom in Finland voor onbeperkte tijd!!!IMG_5252

Emigratie

Warm welkom

16 juli 2016

Onze laatste overnachting in Zweden mochten we verblijven in het appartement van een vriend van mijn broer Marius, in Skellefteå, erg fijn! Marius was daar al heen gereden, dus dat was een leuk weerzien! Het laatste deel van de route in Zweden was ook erg mooi, langs de kust naar boven. En toen reden we eindelijk de grens over: we zijn in Finland!! Sofie vroeg zich meteen af waar ons huis dan was. Helaas moesten we nog een stukje verder rijden. Erg lastig te begrijpen voor een peuter, al die verschillende huizen in korte tijd.
We reden eerst via het huis van Marius en Markku, waar Markku al heerlijke pizza’s voor ons had gemaakt. En de eerste aardbeien uit hun eigen tuin mochten geplukt worden. Onze fijnproevers vonden ze lekker zoet, dus de korte zomer hier zegt niets over de smaak van de oogst!
En daarna samen naar ons nieuwe huis.. maar daarover later meer 🙂

IMG_4631IMG_4650

Emigratie, Op reis

De grote reis

15 juli 2016

En toen was het echt zover.. Dinsdagavond 12 juli na het avondeten bij opa en oma Timmer mochten de laatste snoepjes van de aftelkalender en was het tijd voor het grote afscheid. Wat dubbel.. Zoals Sofie al bij het uitzwaaien van de peuterschool zei: “Eigenlijk willen we twee dingen: we willen hier blijven en we willen naar Finland..”
Met lood in onze schoenen toch in de auto gestapt. Maar toen we goed en wel op de rijksweg zaten, voelden we het allemaal: het Grote Avontuur begint nu echt! En we hadden er zin in!

We rijden / varen in 4 dagen via Duitsland en Zweden naar onze eindbestemming. Zodat we samen echt beleven hoe ver het is en wat er tussen Nederland en Finland ligt.
Hierbij alvast wat “onderweg”-foto’s.
De eerste nacht reden we voorspoedig en kwamen dus middenin de nacht, 3,5 uur te vroeg, bij de boot naar Zweden aan.. Pikten we meteen een mooie zonsopgang aan de haven mee.
Aron maakte op de boot direct een Duits vriendje waar hij de hele dag mee speelde. Taal geen probleem voor Aron.. dat belooft wat!

travemunde trellebord ttlinesDe eerste overnachting was in een kleine Zweedse stuga net naast de grote weg. Twee stapelbedjes en wat fris water in de buurt, meer heb je toch eigenlijk niet nodig 😉jönköping overnachtingDe tweede overnachting was in Strömsbruk. Prachtige omgeving, dus een mooie avondwandeling gemaakt. Dat vonden de muggen ook fijn..strömsbruk kustleden overnachtingDe benen-strek-stops worden steeds mooier naarmate we noordelijker komen.zweden pitstop camper kanoEerste voetje in de zee tussen Zweden en Finland!husum strand

 

Emigratie

Wel mee – niet mee

10 juli 2016

Al maanden geleden begon het: wat nemen we mee, en wat niet? Kast voor kast werkten we het huis door. We hebben er veel van geleerd, zoals:

  • We hebben veel meer dan we nodig hebben.
  • Er zijn dingen die we niet gebruiken, maar die toch heel belangrijk voor ons zijn.
  • Het is leuk om weg te geven. Al snel stond er bijv. een bak met autootjes klaar die Aron wel weg wilde geven. Iedereen die kwam spelen mocht wat uitzoeken. Leuk!

Langzamerhand vulden we de garage bij mijn ouders met dozen. Alle dozen heel zorgvuldig volgepast. Een stapel “mee” (met de hele belangrijke levensbehoeften zoals LEGO), een stapel “mee als dat past” en een stapel “mag ook wel over een tijdje”. Afgelopen week werd het steeds spannender of alles van de stapel “mee” ook echt zou gaan passen in de trailer. En toen begon het inpakken. Wat was die trailer eigenlijk groot.. ongelooflijk.. alles past erin! Wat een feest, niets hoeft achter te blijven, zelfs de dakkoffer past erin, dus de kano kan op het dak!
Of toch niet.. De volgende ochtend was de teleurstelling groot toen Jaco terugkwam van het weegpunt. Te zwaar..! Dus nu moesten we alle dozen en losse spullen afwegen. Want grote lichte spullen kunnen we dus beter wel meteen meenemen. NOG een keer alle dozen door onze handen om een laatste keus te maken van wat toch wel weg mag. Natuurlijk niet de knuffels van de kinderen. Maar ja, mijn eigen teddybeer die al jaren in de berging lag.. Loslaten, het is nogal een thema 🙂

Gelukkig is er ook de mogelijkheid om een pallet na te sturen. En kennen we iemand met verstand van versturen (bedankt Koos van Kortpack, top!). Ook wel weer leuk, dan kunnen we straks in 2 fasen uitpakken.

wegenniet mee..