Browsing Category

Inburgeren

Emigratie, Inburgeren, School, Thuis

Eerste schooljaar voorbij

23 juni 2017

En dan is het ineens juni.. en zit het eerste schooljaar er al weer 3 weken op. Eind mei begon de zomervakantie voor Aron al. Hij kreeg zijn voorschooldiploma en mag na de zomervakantie naar school! Hij heeft er zin in. En we vinden het best grappig om te bedenken dat zijn vriendjes uit zijn Nederlandse klasgenootjes al naar groep 4 gaan inmiddels. We zeiden tegen hem dat we zo trots zijn dat hij zo ontzettend veel geleerd heeft afgelopen jaar. Hij snapte dat niet. “We hebben het hele jaar alleen maar gespeeld!”. Precies dat is zo fijn!

Aron had nog geen feestje gegeven voor zijn verjaardag (februari). We zagen dat toen nog niet helemaal zitten, een huis vol met kinderen die vanalles in het Fins te vertellen en te vragen hebben. En Boris is de 23e juni jarig en wilde ook graag een feestje geven. We bedachten dat het leuk zou zijn als ze nu allebei een “bedankt voor het leuke eerste jaar” feest gaven, voor hun nieuwe vrienden. Voor Aron werd het een drive-in feestje: eerst dozen omversieren tot auto’s, en daarna ieder in hun eigen auto film kijken. Met milkshake en popcorn natuurlijk. Het was heel gezellig. En tot onze verbazing ook heel rustig. Je kunt zien dat ze gewend zijn op de voorschool zelfstandig te spelen en samen te eten. De taal was dus geen probleem, ze konden zichzelf prima redden.

Boris gaf een tuinfeest voor zijn hele klas. Met een speurtocht door het bos. Dat leek een goed plan, totdat het ’s ochtends begon te sneeuwen.. op 1 juni. Snel een partytent gekocht om in ieder geval de versnaperingen droog te houden en zo nodig een schuilplek te bieden. Weer een onderschatting. Weer of geen weer, als er buitenactiviteiten zijn, dan zijn Finse kinderen buiten. Met prima kleding natuurlijk. En gelukkig kwam na een uurtje de zon er ook door, dus alles kwam goed 🙂
Boris werd ontzettend verwend met aandacht en cadeau’s. Een mooie afsluiting van het schooljaar voor hem, en dat heeft hij ook verdiend. Het was echt soms zwaar voor hem, om alles te begrijpen, mee te kunnen doen en vrienden te maken. Maar hij heeft volgehouden en heeft zelfs een prachtig rapport.

Vanaf juni konden Aron en Sofie op een kinderdagverblijf in het dorp verderop terecht. Gelukkig met juffen die ze kenden. Een prachtige plek in het bos, waar ze veel buiten waren. Fijn dat dit kon, want hoe kun je anders nog werken als je kinderen meer dan 10 weken vakantie hebben..
Ze hebben het er heerlijk gehad. En leuk dat ze bij elkaar in de groep konden. Iedere dag haalden we 2 blije, moeie, groezelige kinderen op <3

Voor Boris is er geen opvang meer, maar we konden hem inschrijven voor allerlei verschillende kampen. De eerste week ging hij naar een sportkamp en de tweede week naar een animatiecursus op de kunstschool. Heel handige skills geleerd voor een junior vlogger 😉 En de afgelopen week heeft hij gewerkt aan een online cursus computercode via de TU in Delft. Geweldig hoe dat kan, zo op afstand, via introfilmpjes en leuke opdrachten.


En dan is het nu echt vakantie en gaan wij heerlijk even offline met elkaar. Het eerste jaar laten bezinken en opladen voor het nieuwe jaar, met weer veel nieuwe avonturen en uitdagingen. Fijne zomer!

Fins, Inburgeren, School

Overleven met Fins

22 november 2016

Als je in Finland gaat wonen, en je wilt meedoen met het Finse leven, dan hoort het erbij.. Fins leren! Nu is dat een taal die nogal ver af ligt van het Nederlands. Dus het is een flinke uitdaging.
Sofie pikt het al best goed op bij het kinderdagverblijf. Haar juffen werken veel met plaatjes en proberen ook wat Nederlandse woorden van haar te leren. Dat vindt Sofie wel grappig en ze houdt ze soms aardig voor de gek. Zo werden we pas gedag gezegd door één van haar juffen met een vriendelijk “Bloem, bloem!”.
Aron krijgt iedere dag na de voorschool extra aandacht. Dan doet hij samen met een wisselende klasgenoot en een juf spelletjes rondom een thema, waarbij de nadruk ligt op woordenschatontwikkeling. Deze extra tijd krijgt hij om zich voor te bereiden op de Finse basisschool. Geweldig dat er zoveel aandacht voor hem is. Ook tijdens de voorschool overigens. Hij schiet dan ook vooruit en kan zich al prima verstaanbaar maken.
Boris krijgt ook extra hulp: op donderdag komt er een lesuur (3 kwartier) een remedial teacher bij hem in de klas. Ze helpt hem bijvoorbeeld met de taalles. En op vrijdag krijgt hij na schooltijd een lesuur Fins van zijn juf. Dan oefenen ze o.a. woorden die de week erna in de lessen voorkomen. En hij kan aardig uit de voeten met de Google translate app 🙂

img_7582Verder doen we thuis spelletjes en oefeningen met elkaar..

img_7580
en we omringen we ons met Finse woorden.img_7581
Maar dat beetje oefenen thuis gaat voor mij niet hard genoeg. Fins ga ik niet leren door wat woordjes hier en daar op te pikken. Ik wil de school-nieuwsbrieven kunnen scannen: wordt er iets van me verwacht? Ik wil de folders kunnen lezen. Zakelijke brieven. Websites van potentiële klanten of inkoopkanalen. De locale krant. Ik wil kunnen internetbankieren zonder ieder knopje te moeten vertalen. Ik wil met de juffen kunnen praten en echt begrijpen hoe de dag ging. Met de garagemeneer en de kinderarts. Ik wil met de vriendjes van de kinderen kunnen kletsen en met de buren. Ik wil dat niemand zich belemmerd hoeft te voelen om met mij te praten, ook niet als ze geen Engels spreken.

Dus ik heb ook extra les nodig. Samen met mijn broer ben ik de schoolbanken in gegaan. Met om ons heen vooral 15- tot 20-jarige uitwisselingsstudenten. Even wennen weer..
De “Finnish for foreigners survival course” van 10 weken met 1,5 uur les per week. Vooral passieve woordenschat en grammatica. Op zijn tijd vreselijk frustrerend, en tegelijk heerlijk om me in vast te bijten. En het is ook weer een les in loslaten. Want hoe ik mijn best ook doe om de grammatica te begrijpen, er zijn altijd weer uitzonderingen, andere manieren van vervoegen of nieuwe regels die ik maar gewoon moet gaan onthouden.
De eerste cursus heb ik vandaag afgerond. Sinds jaren weer een papieren examen gemaakt..
Nu ga ik me op het spreken storten. Ik hoop dat de Finnen om me heen dat kunnen waarderen.. 😉

img_5938

Emigratie, Inburgeren

Een Fins kenteken

11 oktober 2016

Het emigreren stopte voor ons niet bij het binnenrijden in Finland. Sterker nog, een heel aantal processen konden we pas inzetten vanaf dat moment. En er zijn er heel wat die nog niet afgerond zijn. Want ook al zijn Nederland en Finland allebei EU landen, de regelgeving loopt niet naadloos in elkaar over. En veel situaties zijn niet alleen voor ons nieuw, maar ook voor degene aan wie we hier iets vragen. Want zo vaak verhuist er niet een Nederlands gezin met eigen bedrijf naar deze omgeving. Dus welke regels voor ons van toepassing zijn, sja.. daar zijn geen duidelijke routeboekjes voor gemaakt. En al helemaal niet in het Engels of Nederlands.
Maar.. we zijn weer een horde over: onze trouwe Volvo heeft een Fins kenteken!
Dat is best schokkend eigenlijk. Onderweg zijn we niet meer te onderscheiden van onze nieuwe landgenoten. Het vertrouwde geel is vervangen door Fins wit. Een mini-afscheid.
Gelukkig is het kenteken zelf voor mij nu ook eens redelijk makkelijk te onthouden 😉

Emigratie, Inburgeren, School

Eerste schooldag

10 augustus 2016

Achter de poort wachtten het nieuwe schoolplein en alle nieuwe klasgenoten..

Oeh wat hadden ze er zin in om naar school te gaan vanmorgen. En wat was het spannend.. Voor ons allemaal! En ook voor de juffen, want op dit dorpsschooltje zijn ze niet gewend om kinderen binnen te krijgen die maar een heel klein beetje Fins spreken.

Jaco, Aron en ik waren al in februari op de school geweest om rond te kijken. Toen hoorden we ook meer over in welke groepen de kinderen zouden komen. Het schoolsysteem is namelijk best verschillend van dat in Nederland. Kinderen gaan pas naar school in het jaar dat ze 7 worden. Dan beginnen ze in klas 1. Dus Boris gaat hier naar klas 2 (en niet naar groep 5). In het jaar voor ze 7 worden kunnen ze naar de voorschool. Bijna alle kinderen doen dat. Aron gaat dus ook naar de voorschool. Dat is iedere ochtend van 9 tot 13 uur. Daarnaast is er de mogelijkheid om voor een redelijk klein bedrag je kind vanaf 1 jaar naar het dagverblijf te brengen. Daar gaat Sofie heen. En als Aron het naar zijn zin heeft dan gaat hij aansluitend op de voorschool ook een paar uur per week. Maar, in ons dorp is dit allemaal onder 1 dak en we hebben de kinderen dus alledrie maar voorbereid op hun nieuwe “school”. Sofie vond namelijk dat zij (nu ze al bijna 4 is) ook wel naar school kon. En Aron zat al bijna 2,5 jaar op school in Nederland. Beetje lastig te begrijpen dat hij nu plotseling niet meer naar school gaat. Dus vooruit maar, wat ons betreft gaan ze allemaal naar school. Alles is hier toch al anders 😉

We brachten eerst Aron naar zijn juffen. Twee fulltime juffen en 2 fulltime assistenten. En 22 kinderen. Heerlijk! Maar deze week is de voorschool nog niet gestart. Er zou daarom alleen binnen en buiten gespeeld worden en vooral veel tijd en rust zijn om aan elkaar te wennen. Aron voelde zich meteen thuis, ging lekker met Lego spelen en wij werden uitgezwaaid.
Voor Boris was het heel anders. Met een gespannen gezicht ging hij de klas in. En zodra wij buiten waren kwam hij alweer de deur uit met de tranen over zijn wangen. Hij had geen idee wat van hem verwacht werd. Heel moeilijk om te zien. Zo konden we hem niet alleen laten. Dus Jaco is met hem de klas ingegaan tot hij wat rustiger was. Ondertussen bracht ik Sofie naar haar juffen. Dat ging weer heel gezellig. Het lijkt wel of bij die kleintjes de taal geen enkel punt is. Ze bewonderde al het speelgoed en ging lekker tussen de andere kinderen zitten spelen. Ik zou vandaag bij haar blijven, maar al snel bleek ik niet nodig 🙂
Boris vond het wel heel fijn als ik bij hem in de klas kwam. Hij had het echt niet breed. En logisch, ik merkte toen ik bij hem zat hoe moeilijk het is als je niets begrijpt van wat er in de klas gebeurt. En dan ken je ook nog eens niemand. Toen de kinderen aan het werk gingen met naambordjes en het versieren van hun map, kon ik wat overlevingstactieken met hem verzinnen. En zag hij het gelukkig weer wat zonniger in.
Om 11 uur was het tijd om.. te gaan eten. Warm eten..! Alle kinderen van de voorschool en school in een rij en dan zelf opscheppen en een plekje zoeken. De jongens vonden het geweldig. Een soort kinderrestaurant op school!

IMG_5628IMG_5629Tijdens het eten kreeg Boris wat contact met de klasgenoten om hem heen en daarna ging het prima met hem. De laatste 3 kwartier heeft hij ontspannen zelf in de klas gezeten.
Het was geweldig om te zien hoe Aron lekker aan het grapjes maken was met zijn nieuwe vrienden tijdens het eten. En kletsen met de juffen. Met woordjes Nederlands, Engels en Fins dwars door elkaar en veel gebaren en mimiek.
De jongere kinderen eten in hun eigen groep. Toen ik bij Sofie ging kijken zat ze wat beteuterd achter haar bord. Ze had wel aan de juffen duidelijk gemaakt dat ze liever water wilde dan melk, maar ze kreeg hen niet uitgelegd dat ze geen sla wilde 🙂 Gelukkig maakte het toetje alles goed. Een soort koude aardbeiensoep.
Na het eten gaan alle kinderen tot en met Aron’s groep minimaal een half uur rusten op slaapzaaltjes. Vooraf dachten wij dat Aron en Sofie daar vast niet meteen voor in zouden zijn, dus we hadden afgesproken dat ze deze week voor het slapen naar huis zouden gaan. Allebei waren ze het daar niet mee eens. Het liefst wilden ze meteen de rest van de dag blijven, en slapen op school lijkt hen geweldig.

Vanmiddag hebben Boris en ik een plan gemaakt voor de komende schoolperiode. Hij neemt voortaan een Fins-NL / NL-Fins woordenboekje mee naar school. Daar kan hij woorden in opzoeken die hij nodig heeft. En dan schrijft hij ze ook meteen in zijn eigen “handige woorden-boek”, zodat we ze daarna kunnen oefenen. Hij is er meteen mee aan de slag gegaan.IMG_5630En we hebben ook nog geshopt, want de kinderen in zijn klas hadden allemaal een grote schooltas bij zich. We denken dat ze die gebruiken om hun regen- of sneeuwkleding in te doen. En zonder uitzondering hadden alle schoolkinderen buiten een pet op. Dat zal dan ook wel belangrijk zijn. Dus die is ook aangeschaft. En nu ziet Boris er helemaal uit als een Finse schooljongen en heeft hij gelukkig ook zin in morgen! IMG_5631 Sja en wat moet je dan ’s avonds eten als de kinderen tussen de middag al warm hebben gegeten.. Pannenkoeken dan maar! Hebben ze dik verdiend ook!
IMG_5632

Emigratie, Inburgeren

WE MOGEN BLIJVEN!!

1 augustus 2016

Vandaag lag er een envelop van de Finse politie in onze brievenbus. Oh wat spannend.. Zou er goed nieuws in staan? JAAAAA!! Namelijk dat onze aanvraag om langer dan 3 maanden te mogen blijven is.. GOEDGEKEURD!!
Dit hadden we nog niet verwacht, want we waren gewaarschuwd dat de beoordeling maanden zou kunnen duren wegens drukte rondom het groeiend aantal asielaanvragen.
We beseffen heel goed hoe bijzonder dit is, we zijn ontzettend dankbaar dat dit zo voorspoedig is gegaan. Dus daar hebben we een appelsapje/cider op gedronken 🙂

Er is een heel proces aan voorafgegaan waarvan ik jullie de details zal besparen, maar als je interesse hebt, neem gerust contact op!
In het kort: Sinds november 2015 zijn we aan het uitzoeken wat voor stappen we moesten gaan nemen. Mijn broer Marius heeft hetzelfde doorlopen en ons steeds geholpen om te zorgen dat we niet in het cirkeltje zouden belanden waar hijzelf bijna niet uitkwam. Ongeveer dit: om een Fins ID-nummer te krijgen hadden we documenten nodig die we alleen konden aanvragen met vermelding van ons Fins ID-nummer…
Naast de onmisbare hulp van Marius was meneer Matti Knutar een belangrijke schakel voor ons, bedrijfsadviseur bij Oulun Seudun Uusyrityskeskus. Hij heeft me geholpen met het schaven aan ons bedrijfsplan, met het leggen van contacten met banken en subsidieverstrekkers en heeft een sterke aanbeveling geschreven aan de politie om onze aanvraag snel in behandeling te nemen zodat we ons bedrijf zouden kunnen gaan starten. Marius en Matti.. thanks for helping us living our dream!

Vrijdagmiddag 22 juli stonden we dan met z’n vijven bij de politie in het stadje Pudasjärvi. Helemaal daar, omdat dat het enige politiebureau was waar nog een half uur vrij was. Officieel moesten we voor ons allemaal een half uur boeken, en dan ook nog aansluitend, maar dat was pas in 2017 weer mogelijk..! Gelukkig bleek een half uur ruim genoeg voor ons allemaal, omdat we alle benodigde formulieren al in februari hadden opgehaald en helemaal ingevuld hadden. Alle bijlagen zagen er goed uit, dus de immigratiepolitieagenten verwachtten dat het wat sneller kon gaan dan gemiddeld.. maar ja, zij moesten het doorsturen naar Kuusamo en konden verder geen beoordeling geven.
Dus afwachten maar.. en intussen konden we niet echt meedoen hier. Zonder Fins ID-nummer kun je namelijk nog geen internet-abonnement afsluiten.

En toen werden we vanmorgen op 1 augustus wakker.. de dag dat we uit Nederland uitgeschreven zouden worden. Dat gaf best een raar gevoel. Alsof we nergens echt bij hoorden. Geen echte Nederlanders meer, maar ook nog geen Finnen. En geen Nederlandse zorgverzekering meer, maar ook nog geen Finse.. Dan kijk je ineens heel anders tegen die leuke trampoline aan.
We wisten vooraf dat de kans groot was dat dit zou gebeuren. En we hadden er alle vertrouwen in dat het goed was en goed zou komen.
Maar wat we niet wisten, was dat onze registratiedocumenten op dat moment al onderweg waren, met dagstempel 27 juli 2016. We hebben zelfs een paar dagen overlap gehad! Heerlijk, we hoeven ons echt nergens zorgen over te maken 🙂

Nu kunnen we echt van start. Er moeten nog allerlei stappen volgen, maar deze hele belangrijke is binnen. En dat gaan we voorlopig nog wel vieren!! Kippis!!

Het politiebureau in Pudasjärvi:
IMG_5253 1, 2, 3, 4.. 5 documenten. Heel ons gezin welkom in Finland voor onbeperkte tijd!!!IMG_5252

Inburgeren

Warm welkom in de buurt

22 juli 2016

Gisteren waren we uitgenodigd voor onze eerste Finse buurtbarbecue, ter ere van onze aankomst, door de familie van wie we het huis huren. Het werd een heerlijke middag/avond, met o.a. lekkere ‘makkara’ (Finse hot dogs), bessen en champignonssalade vers uit de tuin van de buurvrouw, pannenkoeken van open vuur en gezelligheid.IMG_4840 En Aron leerde vissen en ving meteen zijn eerste vis!! Daarna vroeg hij wat hij er mee moest doen. Omdat het een vis met veel graatjes is, lastig eetbaar, kreeg hij het advies om hem terug te gooien. Dus dat deed hij direct. Alsof het een softbal was wierp hij de vis meters ver het water in 🙂IMG_4838-1